Энэ жилийн Эрийн цээнд хүрсний ёслол Ян овгийн сүүлийн жилүүдэд зохион байгуулсан ёслолуудаас яах аргагүй хамгийн сүрлэг, хөл хөдөлгөөнтэй нь байлаа.
Ян Чэний гайхалтай үзүүлбэр, цочирдом авьяас чадварыг харсан Ян овгийн дээдэс баярлаад зогсохгүй олон гаднын овогтой хэлэлцээр хийж эхэлжээ.
Тэд юу хэлэлцэж байсан юм бэ? Мэдээж, хамтын ажиллагааны тухай.
Ерөнхийдөө ямар нэгэн гэр бүл Эрийн цээнд хүрсний ёслол зохион байгуулсан ч гаднынханд нээлттэй байдаггүй. Гэтэл Их зэлүүд нутгийн зуун овог яагаад Эрийн цээнд хүрсний ёслолоо гаднынханд нээлттэй зохион байгуулдаг вэ? Учир нь Эрийн цээнд хүрсний
ёслол бол овог аймаг хүч чадлаа гадаад ертөнцөд харуулах сайхан боломж юм.
Хэрэв нэг овгийн Эрийн цээнд хүрсний ёслолоор авьяас билэгтэй нэг ч хүн тодрохгүй бол тэр овгийн ирээдүй ямар байх вэ? Тийм овогтой хамтран ажиллах нь ч утгагүй. Харин тоолж баршгүй олон авьяастантай байвал тэр овгийн ирээдүй гэрэлтэйг илтгэнэ. Тиймээс эртхэн хамтран ажиллах нь ашигтай болохоос хор болохгүй.
Ян Чэний өнөөдрийн үзүүлбэр Их овгуудын өсгөн бойжуулсан суутнуудынхтай эн зэрэгцэхүйц байлаа. Үүн дээр Ли овгийн худалдааны бүлэг Ян овогтой хамтран ажиллаж байгаа нь Ян овгийн нэр хүндийг улам бататгасан хэрэг. Гаднах жижиг овгуудын хариуцлагатнууд хүртэл Ян овогтой хамтран ажиллахын төлөө өрсөлдөн хэлэлцээр хийхээр зүтгэж байв.
Бүр олон гаднын овгийн тэргүүн өөрсдөө худ ургийн холбоо тогтоох санал гаргаж, хамгийн шилдэг охидоо Ян Чэньтэй гэрлүүлэн хоёр овгийн харилцааг бэхжүүлэхээр төлөвлөжээ.
Гэвч Ян овгийн ахлагч тун овжин хүн байлаа. Ян Чэнь олны анхаарлын төвд орсныг мэдэж байсан тул түүний гэрлэлтийг яаж яаран шийдэх билээ? Хүмүүстэй харилцахдаа тэд Ян Чэний гэрлэлтийн талаар огт ам нээсэнгүй.
Ян Чэнь энэ бүхнийг огт мэдэлгүй, бүх сэтгэлээ «Холимог язгуурын жадны арга»-ыг бясалгахад зориулчихсан байв.
Ийнхүү тэр бясалгасаар байтал шөнө чимээ аниргүйхэн өнгөрчээ.
Ян Чэнь нүдээ нээхэд аль хэдийн өглөө эрт болсон байв. Тэгтэл хаалгыг нь «тонг тонг» гэж тогших чимээ сонсогдов. Цочин босож хаалга нээвэл залуухан охин Гү Минъюэ өглөө эртлэн түүнийг зорин ирсэн байлаа.
«Минъюэ, чи яагаад ийм эрт ирчихэв?» хэмээн Ян Чэнь сониучирхан асуулаа.
Гү Минъюэ сандарсан уу, яасан юм бэ, Ян Чэнийг харангуут царай нь зөөлөн, булбарай алим шиг улайв. Тэр толгойгоо доошлуулан, зүрх нь учиргүй хүчтэй цохилж байхад Ян Чэнь рүү эгцлэн харахаас зүрхшээжээ.
Энэ сэтгэлийн өөрчлөлт ганцхан шөнийн дотор бий болсон байв. Урьд нь тэр Ян Чэнийг хог шаар гэж боддог байсан тул түүнтэй харилцахад ямар ч асуудалгүй санагддаг байлаа. Харин одоо бүх зүйл өөр болжээ. Ян Чэний өчигдрийн үзүүлбэрийн дараа түүний сүрлэг дүр Гү Минъюэгийн сэтгэлд бүрмөсөн хоногшсон байв.
Охин хүн бүрт дурлалын сэтгэл байдаг шүү дээ. Ян Чэнь өчигдрийн үзүүлбэрээрээ гаднын охидыг байлдан дагуулсан бөгөөд Гү Минъюэг ч мөн адил эрхгүй өөртөө татжээ.
Гү Минъюэ Ян Чэнийг харах бүрдээ зүрх нь хүчтэй дэлсэж, сандарсан байдалтай аяархан шивнэв. «Залуу... залуу эзэн, овгийн ахлагч дөнгөж сая хүн явуулсан. Таныг хүрээд ир гэж байна. Танд хэлэх чухал зүйл байна гэнэ.»
«Өө? Овгийн ахлагч намайг дуудаж байгаа юм уу?» Ян Чэнь хөмсгөө үл ялиг өргөн гайхсан ч удалгүй учрыг ойлгов.
Тэр гараа ардаа зөрүүлэн, «Гаднын овгууд бүгд явсан уу?» хэмээн асуулаа.
«Тийм ээ. Овгийн ахлагч болон овгийн дээдэс гаднын хүмүүсийг үдэж явуулсаар шөнөжин өнжсөн. Үүр цаймагц таныг дуудуулсан юм» гэж Гү Минъюэ жиргэх бяцхан шувуу шиг зөөлөн дуугаар хэлэв.
Ян Чэнь бодлогоширон толгой дохилоо. «За, би овгийн ахлагчтай уулзъя. Надад хувцас бэлдээд өг.»
«Тийм ээ, залуу эзэн» гэж Гү Минъюэ хөөрөн хариулав.
Ян Чэнь Гү Минъюэгийн сэтгэл хөдлөлийн өөрчлөлтийг нэг их анзаарсангүй. Түүний улайсан царай руу доош харан инээмсэглээд, «Минъюэ, шинэ хувцастайгаа өмнөхөөсөө хамаагүй үзэсгэлэнтэй харагдаж байна. Сүнслэг чулуу дутагдвал залуу эзнээсээ асуугаарай» гэв.
Ян Чэнь санаандгүй хэлсэн ч Гү Минъюэ энэ үгийг сэтгэлдээ гүн утгатайгаар хүлээж авчээ. Анхны догдлол нь арайхийн намжиж байтал Ян Чэнь өөрийг нь магтсан тул зүрх нь дахин хүчтэй дэлсэв. Тэр яаран, «Залуу... залуу эзэн, би танд хувцас бэлдье» гэв.
Түүнийг үгээ дуусгамагц залуухан охин Ян Чэний нүдний өмнө утаа шиг сарнин алга болов.
Ян Чэнь өөрийн эрхгүй инээсэн ч энэ явдлыг сэтгэлдээ нэг их тоосонгүй. Удалгүй хувцсаа солиод Ян овгийн ахлагчийн өргөө рүү явлаа.
Энэ удаа өмнөхөөсөө хамаагүй амархан нэвтэрчээ. Ян Жиньхэгийн хөгшин зарц түүнд орох зөвшөөрөл авсан нь илт байв. Ян Чэнь ирмэгц хөгшин зарц хүндэтгэлтэйгээр түүнийг дотогш урив. Дотогш ормогц Ян Чэнь өрөө дүүрэн өндөр тушаалын хүмүүсийг харав. Томоохон үйл явдалд дассан түүнд хүртэл энэ нь гэнэтийн санагджээ. Өрөөн дэх уур амьсгалаас харахад Ян овгийн бараг бүх дээдэс энд цугласан бололтой.
Ян ахлагч болон Ян дөрөвдүгээр эзэн ч тэдний дунд байлаа. Энэ хоёр Ян Чэнд танил хүмүүс байв.
«Ян Чэнь, чи ирэв үү» гэж Ян Жиньхэ түүнд хандах хандлагаа илт өөрчилсөн нь мэдэгдэхүйц дулаахан инээмсэглэн хэлэв. «Бүх ахлагч нартаа мэндчилье» гэж Ян Чэнь хүндэтгэн мэхийв.
«Хм, өчигдрийн үзүүлбэрийг чинь бид анхааралдаа авсан» гэж ахлагчдын нэг хэлэв.
«Ха ха ха, сайн байлаа. Тэр дээрэмчид Ян овгийг амархан дээрэлхэж чадна гэж бодсон бололтой. Омог бардам занг нь дарж өгөх хэрэгтэй байсан юм» гэж өөр нэгэн хэлэв.
Ян овгийн олон дээдэс Ян Чэнд хандах хандлагаа өөрчилж, түүнийг магтаж байлаа.
Ян Чэнь тэдний ашиг харсан зан, өөрийн хүч чадал түүнд авчирсан давуу талыг бодон өөрийн эрхгүй санаа алдлаа. Энэ ертөнцөд хаана ч байсан бусдаар хүндлүүлэхийн хамгийн эхний нөхцөл нь хувь хүний хүч чадал байдаг бололтой.
Тэр бодолхийлэнгээ даруухнаар хариулав. «Би хийх ёстойгоо л хийсэн. Ахлагчдын сайхан үгэнд баярлалаа.»
«Залуу атлаа бардам биш, бас даруу юм. Сайн, сайн» гэж ахлагчдын нэг магтав. «Ян Чэнь үнэхээр төлөвшжээ.»
«Нэг удаа бүтэлгүйтэлтэй тулгарсны дараа Ян Чэнь шинээр хүн болжээ. Одоо ч сайн байна. Амьдралд саад бэрхшээл хэрэгтэй. Манай залуу үеийнхэн Эрийн цээнд хүрсний ёслол дээр сайн үзүүлж чадаагүй нь магадгүй хэзээ ч саад бэрхшээлтэй тулгарч үзээгүйтэй холбоотой байх.»
Эдгээр ахлагч Ян Чэнд сэтгэл хангалуун байгаагаа огт нуусангүй. Гэвч хүн бүр түүнд чин сэтгэлээсээ хандаж байсангүй. Ялангуяа
буланд суусан Ян наймдугаар эзний төрх бусдаас огт өөр байв.
Ян наймдугаар эзэн рүү харвал Ян Чэнь түүний хүйтэн царайг анзаарав. «Овгийн ахлагч аа» гэж Ян наймдугаар эзэн хэлэв. «Өнөөдөр бид чухал асуудал хэлэлцэхээр цугласан. Ян Чэнь хэдийгээр онцгой нэгэн боловч тэр дөнгөж залуу үеийн гишүүн. Ийм өндөр түвшний хуралд суух эрх түүнд бий юу?»
«Наймдугаар ах аа, чи юу хэлэх гээд байна вэ? Ян Чэнд хорвоо ертөнцийг үзэж танилцах боломж олгоход юу нь буруу юм?» хэмээн Ян ахлагч хөмсгөө зангидан сөргөв.
Энэ хоёр Ян овгийн дотор эртнээс өрсөлдөж ирсэн өрсөлдөгчид байсан нь Ян Чэнь төдийгүй хүн бүрт илэрхий байлаа.
Ян наймдугаар эзэн ёжтой инээмсэглэв. «Ян Чэнь чамтай ойр байдгийг нуух аргагүй, тиймээс мэдээж чи түүний талд үг хэлнэ. Гэвч дүрмээр бол Ян Чэнь бидэнтэй хамт энд байх ёсгүй. Тэр өрөөнд байхад бид ахлагчдын хувьд байр сууриа хэрхэн хадгалах юм бэ? Та нар юу гэж бодож байна?»
Ян наймдугаар эзэн улс төрийн тоглоомыг тун сайн мэддэг нэгэн байлаа. Тэр даруй энд сууж буй хүн бүрийн эрх ашигт асуудлыг холбон тавив.
Хэдийгээр Ян Чэнь урьд өдөр нь гайхалтай үзүүлбэр үзүүлсэн ч, одоогийн байр суурийг нь бодвол ийм чухал хуралд оролцох ёсгүй хэмээн зарим хүн санал нийлжээ. Хэрэв тэр үлдвэл тэд өөрсдийн нэр хүндтэй байр суурийг хэрхэн хадгалах билээ?
Өөрсдийгөө нэр хүндтэйд тооцдог олон хүн байр сууриндаа ихээхэн ач холбогдол өгдөг. Өөрсдийг нь доош хийж байгаа мэт санагдуулах аливаа явдал тэднийг дорхноо эсэргүүцэн дуугарахад хүргэнэ.
Үнэхээр ч Ян наймдугаар эзнийг үг хэлсний дараа Ян овгийн хэд хэдэн дээдэс Ян Чэнь рүү заан, шивэр авир ярьж эхлэв.
«Тийм ээ, тэр Ян Чэнь гэгч хүү үнэхээр хүмүүжилгүй юм.»
«Ийм арга хэмжээнд оролцох нь түүний одоогийн зиндаанаас хэтэрнэ.»
«Овгийн тэргүүн юу бодож байгааг мэдэхгүй юм. Тэр хүү энэ боломжийг зүгээр л далимдуулчихлаа. Овгийн тэргүүн дуудсан болохоор хүрээд ирчихдэг хэрэг үү?»
Нөхцөл байдал хяналтаас гарч эхлэхийг харсан Ян овгийн тэргүүн Ян Жиньхэ эцэст нь хүйтнээр хурхирч дуугарав. «Наймдугаар ахлагч аа, Хоёрдугаар ахлагч аа, та нар үнэхээр овгийн тэргүүн миний өмнө маргалдах гэж байна уу? Наймдугаар ахлагч аа, та Ян Чэнь энд байх эрхгүй гэж хэлсээр байна. Гэвч өнөөдрийн хурлын гол зорилго Ян Чэньтэй холбоотой. Тэр яагаад энд байж болохгүй гэж? Эсвэл өнөөдрийн хурлыг цуцлах уу?»