Тэд зөв ёс, шударга ёсны тухай ярьж суух зуураа Ян Чэний Ян овог дахь өнгөрснийг шахам мартчихсан байлаа.
Үнэндээ тэд Ян Чэньд урьд нь юу ч өгч байгаагүй мэт л байв.
Тэд Ян Чэнийг өөр нэгэн суут Ян овгийн хүн мэтээр өөрийн эрхгүй үзэж байлаа. Гэвч тэр тийм хүн биш. Ян Чэнь бол энэ гэр бүлийн хувьд гаж нэгэн байв. Урьд нь энэ хүүхэд сул дорой, залхуу нэгэн байсан бөгөөд түүнд бясалгах ямар ч авьяас бий гэж хэн ч боддоггүй байлаа. Тиймээс түүнд мэдээж ямар ч нөөц хуваарилаагүй. Бүр хаягдсан эд зүйл мэт үзэж, огт тоодоггүй байв.
Одоо бясалгалын тухай ярьж байгаа нь инээдтэй хэрэг биш гэж үү?
Ян Чэний өнгө хатуу ширүүн байлаа. Түүний хүйтэн харц хүн бүрийг нэгжсээр эцэст нь Ян Ба ахлагч дээр тогтов. Тэр нухацтайгаар хэлэв: «Ян овог намайг бясалгасан гэж үү? Уучлаарай, гэхдээ Ян овог надад бясалгалын ямар ч тус хүргэж байсныг би санахгүй байна.»
Ян Чэний харц өөр дээр нь тусахад Ян Ба ахлагч яг л сүүлээ гишгүүлсэн мэт болж, уур нь дүрэлзсэн гал шиг бадарлаа. Тэр хашхирч: «Ян Чэнь, чи бүх ёс зарчмыг сөрж байна! Ян овгийн нэгэн атлаа овгийн нэр төрийг боддоггүй юм уу? Ян овгийн дэмжлэггүйгээр чи юу олж авч чадах юм бэ!» гэв.
Ян Жиньхэ Ян Чэнь өөртөө нөөцийн хорин хувийг авна гэж амлахад Ян Ба зүгээр сууж тэссэнгүй.
Урьд нь суутнууд Араатан ууланд ороход буцаан авчирсан нөөцийнх нь гучин хувийг овгийн дээд зиндааныхан авдаг байсныг мэдэх хэрэгтэй.
Овгийн тэргүүн арван хувийг нь авч, үлдсэн жаран хувийг овгийн дараагийн үеийн бясалгалд үлдээдэг байв.
Хэрэв Ян Чэнь шууд арван юм уу хорин хувийг нь аваад явчихвал тэдний хүртэх нөөц танагдахгүй гэх баталгаа байхгүй.
Тэр үүнтэй яаж эвлэрэх билээ?
Гэвч тэр нэг зүйлийг мартчихсан байв.
Хэрэв Ян Чэнь Араатан ууланд орохгүй юм бол тэндэхийн эрдэнэс Ян овогт яаж урсан ирэх билээ?
«Овгийн нэр төр гэнэ ээ? Ха, Ян Ба ахлагч аа, та ч үнэхээр үг хурцтай хүн юм. Эхлээд намайг бүх ёс зарчмыг зөрчлөө гэж буруутгачихаад, дараа нь овгийн нэр төрийг боддоггүй гэж зэмлэж байна? Тэгвэл энд байгаа Ян овгийн дээд зиндааныхнаас асууя. Би Ян Чэнь энэ хорвоод мэндэлсэн цагаасаа хойш овгийн халуун дулааныг хэзээ нэгэн цагт мэдэрч байсан уу?»
Ян Чэний өнгө хүйтэн байлаа. «Уучлаарай, гэхдээ би өөрийгөө хэзээ ч нэг гэр бүлийн хүн гэж мэдэрч байгаагүй. Тиймээс овгийн нэр төрийн тухайд, Наймдугаар ахлагч аа, та энэ үгээ өөр хүнд хэлсэн нь дээр байх. Бас хэрэв та намайг Зуун овгийн сорилтод оролцох нь Ян овогт тохирохгүй гэж үнэхээр бодож байгаа бол өөр хүн явуулж болно. Үнэнийг хэлэхэд, талархал ч үгүй хүнд хүчир ажил хийх сонирхол надад алга. Хэрэв Ян ахлагч, Ян Сы ахлагч хоёрын төлөө байгаагүйсэн бол би энэ Зуун овгийн сорилтод оролцохыг зөвшөөрөхгүй ч байсан байж мэднэ.»
Ян овогт түүнийг бясалгахад нь тусалж байсан цорын ганц хүмүүс бол Ян ахлагч, Ян Сы ахлагч хоёр байв.
Хэдийгээр Ян ахлагч, Ян Сы ахлагч хоёрын хийсэн зүйл бараг ямар ч үр дүнгүй байсан ч Ян Чэнь тэднээс овгийн халуун дулааныг мэдэрсэн хэвээр байлаа.
Харин бусдаас нь? Ян Чэнь тийм зүйлийг огт мэдэрч чадаагүй.
Тийм байхад энэ тухай юу гэж ярих вэ? Инээдэм биш гэж үү?
Тэр Зуун овгийн сорилтод хүчээ шавхан оролцож, Араатан ууланд оччихоод, дараа нь нөөцөө бусдын дур зоргоор хуваарилуулах ёстой болох байв. Тэд түүнийг дээрэлхэхэд амархан хүн гэж үнэхээр бодсон юм уу?
«Үүнийг чи өөрөө хэллээ шүү дээ.» Ян Ба ахлагч хүйтнээр хамраа дуугарган, «Овгийн тэргүүн ээ, та ч бас сонссон…» гэв.
«Амаа тат!» Ян Жиньхэ Ян Ба ахлагч руу хүйтэн харцаар ширтээд, «Ян Чэнь оролцохгүй гэвэл чи орлох хүнийг олж чадах уу? Ян Ба ахлагч Зуун овгийн сорилтод сайн үр дүнд хүрч чадах илүү дээр нэр дэвшигч байна гэж бодож байгаа бол…»
тулалдаанд оролцуулах хүнээ дураараа санал болгож болно.»
«1…»
Наймдугаар эзэн Ян тэр даруйын дотор зөөлөрч, дуугүй болов.
Тэр орлох хүнийг хаанаас олох билээ?
Ян Чэнь байгаагүй бол Зуун овгийн сорилтод сайн үр дүнд хүрч чадах өөр хүн Ян овогт үнэхээр байгаагүй бололтой.
Ян Жиньхэ ч Ян Ба ахлагчийн ухаан санаа гэмтсэн байх гэж бодов.
Эхлээд Араатан ууланд орж чадахгүй юм бол ашиг тус, олз ашгийн хуваарилалтын тухай яаж ярих билээ? Үнэндээ Ян Чэнь байгаагүй бол Зуун овгийн сорилтод сайн үр дүнд хүрч чадах өөр хэн Ян овогт байх юм бэ?
Ян Ү аль хэдийн хэрэггүй болсон байв. Үлдсэн суутнуудын хамгийн өндөр нь Бие чийрэгжүүлэх шатны дөрөвдүгээр давхаргын дунд шатанд л хүрсэн, томоохон тулаан, үйл явдал үзэж туулсан хүн нэг ч байсангүй. Зуун овгийн сорилтод тэд эрт хасагдахгүй болсондоо баярлах учиртай болохоос эхний гучид багтах тухай бүр ч яриад хэрэггүй байлаа.
Наймдугаар эзэн Ян сэтгэл дундуур хэвээр байж, хүйтнээр хамраа дуугарган: «Би санал нийлэхгүй хэвээр байна» гэв.
Ян Жиньхэ санаа алдаад: «Ян Чэнь, чамайг сэтгэл дундуур байгааг би мэднэ. Урьд нь чамд хийсэн зүйлсийнхээ төлөө Ян овог үнэхээр уучлалт гуйх ёстой. Тиймээс би чамд ийм өгөөмөр нөхцөл санал болгож байгаа юм. Мэдээж үүнийг ашиглаж чадах эсэх чинь чамаас шалтгаална» гэв.
Үнэндээ түүний сэтгэлд ч бас харамсал төрж байсан биш гэж үү?
Хэрэв тэр анхнаасаа Ян Чэньг арай илүү анхаарсан бол, эсвэл Ян ахлагч түүнийг дагуулж ирэхэд үүдэнд нь буцаагаагүй бол өнөөдөр тэд ингэж наймаалцах байсан гэж үү?
Ли Ююанийн үнэлж явсан суут хүн нь үнэндээ Ян Чэнь байсныг мэдсэн бол тэр түүнийг яасан ч буцаахгүй байсан биз дээ?
Хэрэв тэр Ян Чэньг овгийн бага ч гэсэн халуун дулааныг мэдрүүлсэн бол Ян Чэнь өнөөдөр ашиг хуваарилах тухай ингэж шууд шаардлага тавихгүй байсан ч байж мэднэ. Эцсийн эцэст тэд Ян Чэньтэй хангалттай сайн харьцаагүй учраас л өнөөдрийн шаардлага нь зүй ёсны хэрэг болсон байлаа.
Ян Жиньхэ ийм эелдэг хандаж байхад Ян Чэнь ч бас бүдүүлэг загнасангүй. Эцсийн эцэст тэр Ян овгийн залуу үеийн хүн хэвээр байв. Тэр тайвнаар гар зөрүүлэн ёслоод: «Овгийн тэргүүн ээ, та дэндүү эелдэг байна. Би, Ян Чэнь, чадлынхаа хэрээр хичээе» гэв.
«Ха ха, өөртөө итгэлтэй байгаа чинь сайн хэрэг. Чиний хүч Зуун овгийн сорилтын үр дүнд шууд нөлөөлнө. Энэ хадгалах уутанд байгаа зүйл бол овгийн тэргүүний хувиар чамд өгч буй бясалгалын нөөц. Богино хугацаанд чамд мэдэгдэхүйц ахиц авчрахгүй байж болох ч бясалгалд хэрэгтэй үнэт эрдэнэ мөн. Зуун овгийн сорилт эхлэхээс өмнө тулааны бясалгалдаа дахин нэг алхам урагшилна гэж найдаж байна» хэмээн Ян Жиньхэ эелдэг хэлэв.
Ян Чэнь Ян Жиньхэ юу бодож байгааг мэдээж ойлгож байлаа. Түүний үгэнд уучлал эрсэн өнгө ч байв. Тиймээс үүнийг хүлээж авахаас татгалзах шалтгаан түүнд байсангүй.
Гэвч тэр гараа сунган авах гэж байтал Ян Ба ахлагч дахин зохисгүйгээр босож ирэв. «Овгийн тэргүүн ээ, энэ нөөцийг овог маань асар их хүч хөдөлмөр гарган цуглуулсан. Хэрэв энэ Ян Чэнь сорилтын тулалдаанд сайн үр дүнд хүрч чадвал та түүнд өгсөн ч би юу ч хэлэхгүй. Гэтэл тэр оролцож ч эхлээгүй байхад та аль хэдийн ийм өгөөмөр шагнал өгч байна. Би энэ хүүхэд хэрэггүй нэгэн байж магадгүй гэж айж байна.»
Ян Ба ахлагч ингэж догширч байхад Хоёрдугаар эзэн цаашид дуугүй сууж чадсангүй. «Найм аа, хэтрүүлж болохгүй.»
Дөрөвдүгээр эзэн ч хүйтнээр: «Наймдугаар ахлагч аа, таны үг арай дэндэж байна» гэв.
Ян Жиньхэ нүдээ аниад гүнзгий амьсгаа авав.
Нүдээ нээхэд түүний харц уур хилэнгээр дүүрсэн байлаа. Тэр ууртайгаар хашхирч: «Чи яаж зүрхлэв!» гэв.
Сүнслэг тулааны шатны хүч шингэсэн тэрхүү ууртай хашхираан цэлмэг өдөр ниргэсэн аянга мэт танхимд нижигнэн дэлбэрч, тэнд байсан хүн бүрийн толгойг эргүүлэв. Энэ нь Ян Жиньхэ ямар хүчтэйг бүрэн харуулсан тул хэсэг зуур бүх танхим нам гүм болов.
«Эсвэл намайг овгийн тэргүүн байхад ямар нэгэн эсэргүүцэл байна уу? Энэ нөөцийг овог маань асар их хүч хөдөлмөр гарган цуглуулсан гэж хэлсэн биз дээ. Тэгвэл би түүнийг хуваарилах эрх ч үгүй гэсэн үг үү?»
Тэр энэ нөөцийг Ян Чэнь Зуун овгийн сорилтод илүү сайн үр дүнд хүрээсэй гэсэндээ өгч байлаа. Ян Чэнь Араатан ууланд орж чадсан л бол овог тэнгэр газрын ховор эрдэнэсээр аяндаа арвижих байв.
Гэвч Ян Ба ахлагч алсыг харсангүй, бүлэглэлийн зөрчлөөс болж түрэмгийлэн авирлаж байлаа. Ян Жиньхэ түүний явуулгыг яаж нэвт харахгүй байх билээ?
Ян Жиньхэгийн зэмлэлд Ян Ба ахлагч бүх биеэрээ чичирч, айсан байдалтай яаран уучлалт гуйв. «Үгүй, би зүрхлэхгүй. Овгийн тэргүүн ээ, би буруу ярьчихлаа.»
«Дахиж ийм зүйл бүү гарга. Эс бөгөөс чамайг Наймдугаар ахлагчийн суудлаас буулгаж, өөр хүнээр орлуулахад би татгалзахгүй.» Ян Жиньхэ түүн рүү хүйтнээр ширтэв.
Наймдугаар эзэн Ян ийм үр дүн гарна гэж огт төсөөлөөгүй байлаа.
Ян овгийн Наймдугаар ахлагчийн хувьд жирийн үед түүний үг Ян Жиньхэгийн хувьд нэлээд жинтэйд тооцогддог байв. Тэгтэл Ян Жиньхэ яагаад түүнтэй
«батлагдаагүй суутны» төлөө сөргөлдөх билээ?
Гэвч тэр өөрөө эндүүрснээ ойлгов.
Ян Жиньхэ үнэхээр Ян Чэний төлөө түүнтэй сөргөлдсөн байлаа.
Түүний байр суурь Ян Чэнийхээс дордчихсон хэрэг үү?